0547-28 44 88
U bevindt zich hier Home Reisblog
  •  

Nieuw: Reisblog mooiste bestemmingen Europa

Victor Broers is schrijver en blogger. Begin juni reist hij een half jaar door Europa om onderzoek te doen voor zijn nieuwe boek Redesigning Europe. Wilt u Victor volgen op zijn reis? Dat kan! De komende tijd vertelt hij wekelijks over de bijzondere gebeurtenissen, herinneringen en ontmoetingen tijdens zijn reis. Volg Victor ook op onze Facebookpagina.

Blog 2 Oktober

Vliegmachines en wapentuig
Het was bloedheet in Milaan, zoals het 's zomers bijna altijd is. Ik was er daarom 's ochtends vroeg op uit gegaan, en liep rond kwart over zeven al op het Piazza del Duomo. Er waren nog maar weinig mensen op de been, wat mij een prachtig uitzicht op de grote, gotische Dom van de stad opleverde. De vroege ochtendzon schitterde mooi langs de zijgevel van de kerk, waarvan de bouw reeds in de 14e eeuw begon, maar welke pas in de 20e eeuw zou worden voltooid.
Onder het genot van een cafe en een cornetto genoot ik van de zeldzame rust op het plein, terwijl de laatste tonen van de ochtendmis uit de kerk klonken. De reden van mijn aanwezigheid was een andere: een unieke tentoonstelling in het Palazzo Reale, van verschillende werken van Leonardi Da Vinci. Aan de hand van zijn uitvindingen, schetsen, ontwerpen en kunstwerken werd aan de bezoeker (een versie van) het verhaal van zijn leven verteld, en de ontwikkelingen die hij doormaakte. De meeste schilderijen had ik reeds op diverse plekken in Europa gezien, hoewel ik het geen straf vond ze weer te mogen aanschouwen. Uniek waren echter de diverse bladen uit de beroemde Codex Atlanticus, de set van 12 boeken gevuld met schetsen en ontwerpen van deze briljante Homo Universalis, die bij hoge uitzondering aan het publiek werden getoond. De Codex was voor restauratiewerken uit elkaar gehaald, waardoor veel van zijn pagina's nu los konden worden getoond. Ik was op dit vroege uur zo ongeveer de enige bezoeker van het Palazzo dat tegenwoordig dienst doet als museum.
Ik genoot van de adembenemende precisie waarmee Leonardo verschillende anatomische tekeningen en ontwerpen voor vliegmachines tekende; en van de bouwtekeningen voor het wapentuig waarmee de Renaissancestad Florence kon worden beschermd. Ik voelde me als een kleine jongen die zojuist een schat heeft gevonden.
Er zijn weinig kunstenaars en uitvinders die zoveel mysteries hebben nagelaten als Leonardo. Veel van zijn werk ging in de afgelopen eeuwen verloren en een groot deel van het werk dat wel bewaard bleef ligt verborgen voor het publieke oog in archieven, om het te beschermen tegen de elementen. Gelukkig, heel gelukkig, wordt het op memorabele momenten zoals deze, op inspirerende wijze aan het publiek getoond. Dit te mogen aanschouwen alleen is al een reis naar Milaan waard.

Blog 1 september

Een bijzondere ontmoeting in Lunigiana
Langzaam stopte het boemeltje waarin ik vroeg in de ochtend in Milaan was ingestapt een paar uur later in Villafranca-Bagnione, een klein plaatsje in de streek Lunigiana. De zon stond nog hoog aan de hemel, terwijl ik mijn bagage over het perron van het stationnetje sleepte.
Daar stond ik dan, tot mijn verrassing in wellicht een van de laatste "onontdekte" delen van Toscane. Nog meer werd ik verrast door twee mensen die ik kort na aankomst zou ontmoeten: Jaap en Margreeth van Houdt. Een Nederlands stel met een Italiaanse gastvrijheid, dat sinds jaar en dag in een van de minuscule dorpjes in de buurt woont. "'s zomers wonen hier 18 mensen, 's winters 10".
Ik kon mij geen betere gidsen wensen. Een aantal lokale bewoners vertrouwden mij tijdens mijn verblijf hier toe dat Jaap en zijn vrouw het gebied beter kennen dan veel van de Italianen zelf. Hoe dat komt? Jaap runt een familiebedrijf dat Nederlanders helpt huizen te kopen in Italië. "Dan helpt het als je iedereen kent. Italië is nu eenmaal een land dat draait op de menselijke relatie."
In de afgelopen jaren begeleide deze in Lunigiana bekende Nederlander dan ook talloze mensen in de verwezenlijking van hun droom, het kopen van een huis in Italië. Velen van hen zouden zijn vrienden worden.

"Dat daar zijn de marmergroeven van Carrara. Waar Bernini, de grootste beeldhouwer van de 17e eeuw, het hagelwitte mamer voor zijn beroemde beelden vandaan haalde." Terwijl Jaap mij rondrijdt door de heuvels vertelt hij onophoudelijk over de verborgen schatten die deze streek te bieden heeft. Dan stoppen we bij een ogenschijnlijk verlaten Borgo. We lopen omhoog langs het steile weggetje dat langs de oude huisjes naar boven leidt. Jaap belt aan bij het hek van het castello. We wachten een minuut of tien, maar dan wordt de poort geopend door de vrouw des huizes, die ons hartelijk welkom heet.

Jaap stelt mij aan haar voor en vertelt dat ik een groot liefhebber van Italiaanse kunst ben. De vrouw kijkt hem aan met een blik van herkenning. "Ah", zegt ze.
Terwijl ik afwacht wat er komen gaat, gaat zij ons voor naar binnen. Versteld van de kunstcollectie loop ik achter haar aan door de hal, de eetkamer en de bibliotheek. Ze vertelt over de geschiedenis van het kasteel, terwijl zij ons wat te drinken serveert. Dan opent ze een deur. Het blijkt haar slaapkamer te zijn. "Kom verder", zegt ze. Terwijl ik de kamer binnenkom valt mijn mond open. Naast haar bed staat een nachtkastje. Op het kastje licht een baby te slapen op een matrasje. Een kindje en het matrasje zijn van het meest vertederende marmer dat ik ooit heb gezien. "Het zou toch niet...", denk ik. De vrouw knikt met een zachte glimlach, "Gian Lorenzo Bernini".

Blog 28 juli

Berlijn - de stad waar oost en west samen kwamen
Het is nog vroeg als ik op een terras met uitzicht op het chique Hotel Adlon aan een tafeltje ga zitten en een espresso bestel. Er is nog niemand, ik ben de eerste klant. De zon staat nog laag, precies boven de Brandenburger Tor. Op het Unter den Linden, de beroemde straat die van de Poort van de Vrede helemaal naar de Berliner Dom loopt is het nog rustig. Er schuifelen wat lokalen rond, maar verder zie ik weinig mensen. Terwijl mijn espresso wordt gebracht blader ik wat in mijn notebook. Het is een ideale plek om aan mijn boek te werken.
De ober die zojuist mijn espresso bracht vraagt waar mijn boek over gaat. Ik vertel hem dat ik op zoek ben naar oplossingen voor de politieke en economische crisis in Europa. Hij kijkt mij met een blik van herkenning aan en loopt naar binnen. Even later komt hij terug met een foto in zijn hand. "Dit ben ik", zegt hij. "32 jaar geleden." Ik pak de foto van de man aan en bekijk hem aandachtig. "Dit was vlak nadat ik over de Muur ben gevlucht. Of eigenlijk moet ik zeggen: er onder door." Terwijl ik hem de foto terug geef vertelt hij verder. "We hebben zes jaar gegraven. Ieder nacht een paar emmers. Niet te veel, want anders zou het opvallen. En we moesten ergens met het zand heen. We dumpten het overal waar we konden." Hij kijkt zichtbaar trots wanneer hij over zijn ontsnapping uit de voormalige DDR vertelt. "Uiteindelijk zijn er na mij nog zo'n tweehonderd mensen door onze tunnel gevlucht." Dan loopt hij met de foto weer naar binnen. Als hij terugkomt en mij nog een espresso serveert vraagt hij: En waar schrijf je nu over?" Ik kijk hem aan en antwoordt: "Ironische genoeg over eenwording. Niet die van Duitsland, maar die van Europa. Ik schrijf over de vraag of je van Europa wel een geheel kunt maken." Dan kijkt hij me lachend aan. "Weet je, zelfs Duitsland is nog altijd niet volledig een. Je kunt tegenwoordig weliswaar zonder halsbrekende toeren van Oost naar West en omgekeerd, maar qua cultuur is het nog steeds niet echt een land. De economische en culturele verschillen zijn nog altijd enorm. Daar kun je weinig aan doen, hoeveel men het ook probeert." Ik kijk hem verbaasd aan.
"Wat betreft Europa", besluit hij, "Onze open grenzen zijn een zegen. Daar kan ik als geen ander over meepraten. Maar je moet de verschillen juist erkennen en ze respecteren. Anders jaag je mensen in het harnas, en dat werkt het niet."
Terwijl ik mijn tweede espresso opdrink, vraagt hij me of ik al naar het Muur-museum ben geweest. Ik schudt mijn hoofd. "Daar hangt nog een foto van mij", zegt hij met een grote grijns op zijn gezicht. "Een foto naast de uitgang van de tunnel. Ga maar kijken." Ik besluit naar het museum te gaan. "Wat hadden we die grensbewakers toch goed te prakken", grinnikt hij, terwijl ik afreken met hem en hij weer naar binnen loopt.

Blog 1 juli

Praag - een econoom op een eenwieler

Na een lange ochtendwandeling door het oude middeleeuwse centrum ben ik richting de overkant van de rivier gelopen. Terwijl ik de Karelbrug over liep en genoot van het prachtige uitzicht op de oude burcht en de Sint Vitus Kathedraal, bedacht ik mij wat ik de man met wie ik zo dadelijk een afspraak zou hebben nog meer vragen wilde.
Hij bleek er nog niet te zijn, toen ik om 12:00 uur Cafe Savoy binnen stapte, het café waar ooit Kafka, die bijna zijn hele leven in Praag woonde, een frequent bezoeker was. Dit beroemde etablissement is een van de prachtig gerestaureerde Belle Epoque cafés die deze stad rijk is. Kleine marmeren tafeltjes, die verlicht worden door grote kristallen kroonluchters. Zodra je een voet over de drempel zet waan je je terug in het eind van de 19e eeuw of het begin van de 20ste eeuw. Terwijl de ober, strak in het wit gekleed, mij de menukaart komt brengen en ik wat te drinken bestel, zie ik dat mijn gast is gearriveerd. Tomas Sedlacek, de Tsjechische econoom die een paar jaar geleden het boek The Economics of Good and Evil publiceerde. In dit boek beschrijft op prachtige wijze (kort gezegd) de relatie tussen de huidige economische wetenschap enerzijds en ethiek en moraal anderzijds. Stof tot nadenken in een tijd van economische crisis. Zowel de Tsjechische, als de Engelse vertaling zijn inmiddels dan ook bestsellers.
De lunch wordt geserveerd en terwijl Tomas en ik de huidige situatie in Griekenland bespreken, vertelt hij mij van alles over verschillende mensen die het café binnen stappen. De een is een goede vriendin van hem, de ander een bekende rijke Tsjechische, de eigenaresse van een luxe hotelketen en weer een ander een man die volgens hem de belangrijkste adviseur van de president is. Al etende wordt zo de lokale elite aan mij voorgesteld.
Nadat hij mij nog een aantal 'beroemde' desserts heeft aangeraden, moet hij door naar zijn volgende afspraak. Ik reken af en we nemen afscheid. Het meest verbaast ben ik wanneer hij vervolgens een van de obers vraagt zijn eenwieler voor hem te pakken. "Dit is verreweg het meest efficiënte vervoersmiddel in deze drukke stad", zegt hij met een strak gezicht. "En je hoeft hem ook niet buiten te laten staan; je kunt hem gewoon afgeven bij de garderobe."

Blog 20 juni

Een Freiburger Gids
Het is half 8 's ochtends als ik door het oude stadscentrum van Freiburg wandel. Het belooft een warme dag te worden. De hemel is strak blauw en de zon schijnt al fel. Aan de voet van de hoofdkerk, de 116 meter hoge Freiburger Munster,
bouwen marktlui hun kramen op. De kerk, die gebouwd werd tussen 1270 en ca. 1340 geldt als een van Europa's gotische meesterwerken, hoewel het koor en het dwarsschip in Romaanse stijl werden voltooid. Sommigen zeggen wel dat dit gebouw als voorbeeld heeft gediend voor de Domtoren in Utrecht.
Over het pleintje hangt de kruidige geur van verse worsten, die er op dat moment gebakken worden. Wanneer ik met een broodje en een worst in een hoek op de trappen van de kerk ga zitten komt er een meter of anderhalf bij mij vandaan een kat naast me zitten. Hij kijkt me aan, terwijl ik mijn ontbijtje verorber. Even later loopt hij de kerk in, draai zich weer naar mij om en blijft weer even naar mij kijken. Alsof hij mij maant mee te komen, wat ik dan ook maar besluit te doen.
Nadat ik hem een stukje van mijn zojuist gekochte bradwurst heb gegeven loopt hij richting een openstaande deur. Er blijkt een trap achter zitten, die de toren in leidt. Continu blijft hij omkijken, controlerend of ik hem wel volg.
Binnen in de toren is het koel en vrij donker. De geluiden van de drukke markt buiten verstommen. Braaf loop ik achter mijn kleine gids de trap op. Even verlies ik hem uit het oog. Maar als ik boven ben aangekomen zie ik hem triomfantelijk op de bovenste trede zitten.
Het uitzicht vanaf de toren is adembenemend. Het middeleeuwse Freiburg ligt er in de ochtendzon prachtig bij. Eigenlijk is er geen beter moment om vanaf deze plek over de stad heen te kijken dan vroeg op de dag, wanneer de toeristen nog slapen en de zon nog laag staat. Als ik omkijk en mijn kleine gids nog een stukje worst wil geven, blijkt hij verdwenen te zijn. Waarschijnlijk al weer op weg naar zijn volgende avontuur.

Blog 12 juni

Gekraakt in Istanbul

‘Ah boss, you want a massage? I help you, come!” Enigszins argwanend keek ik wat gedrongen, maar niet te onderschatten sterke Georgiër aan.

Ik had zojuist een afspraak gehad met een professor in de economie, aan de İstanbul Üniversitesi. Ik wilde hem interviewen voor mijn nieuwe project Redesigning Europe. Een project waarvoor ik momenteel door Europa reis, opzoek naar oplossingen voor de economische en politieke crisis waar ons continent momenteel in zit. Ik was 's ochtends wat vroeg vanuit mijn hotel vertrokken, en had daarom besloten naar de Universiteit te lopen, in plaats van de bus te nemen. Dat had ik beter niet kunnen doen, bedacht ik mij, toen ik mij zwetend in mijn donkere pak een weg baande door de drukke straten van Istanbul. Het was tegen enen en de zon stond op zijn hoogst, wat maakte dat het inmiddels een graad of 35 was. Deze fout zou ik niet nog een keer maken, besloot ik toen ik weliswaar dressed for the occasion, maar wel drijfnat in de centrale hal van de faculteit was aangekomen.

Yasin, de professor met wie ik een afspraak had, moest glimlachen toen hij in een hemd met korte mouwen en een linnen broek de hal door kwam gelopen. “It is quite warm here, isn’t it”, zei hij terwijl hij mij hartelijk begroette.
Terwijl we samen een lunch van heerlijke lokale lekkernijen genoten, bespraken wij de Griekse schuldencrisis en de wijze waarop Europa daar momenteel mee omgaat. “Europa lijkt de controle over zichzelf verloren”, meende hij, terwijl hij zijn mezze soldaat maakte.
Tijdens de wandeling terug naar de faculteit liepen we langs een van Istanbul's vele hammams. De eeuwenoude badhuizen waar je je nog altijd kunt laten wassen, masseren en kraken. Op eerdere reizen naar Istanbul had ik al wel eens een andere hammam bezocht, welke erg goed was bevallen. Yasin stond er op dat ik ook hier naar binnen zou gaan. “You look like a tired man.”, zei hij terwijl hij bij de ingang van de hammam afscheid van mij nam en mij zo ongeveer naar binnen duwde. Waarom ook niet? Dacht ik.
De Georgier die mij onder handen nam bleek echter geen genade te kennen. Ik dacht dat ik wat gewend was, maar als snel vreesde ik dat mijn lichaam deze kraaksessie niet snel zou vergeten.
Terug naar mijn hotel nam ik de bus. ’s Avonds opende ik mijn email en zag dat Yasin mij een berichtje had gestuurd. “It was great to talk to you. I’ve introduced you to some friends of mine in Italy. You should talk to them as wel. Good luck on your journey. Oh and by way: leave your suit at home next time" .

Blog 3 juni

,,Let’s meet in Rome again” - Een bijzondere ontmoeting bij een Romeinse fontein
,,Victor, is that you!” hoor ik achter mij, terwijl ik over de fontein heen naar het Pantheon sta te kijken. De ochtend loopt op zijn einde, de zon staat al bijna op zijn hoogst en het begint al druk te worden op het Piazza Della Rotonda. Uit het beroemde koffiehuis Tazza d’Oro komen heerlijke geuren van zoete broodjes en vers gemalen koffiebonen. Licht glimlachend kijk ik om en zie ik de Amerikaan Ali Murtaza met de zo kenmerkende guitige blik op zijn gezicht op mij aflopen. Hij komt naast me staan en kijkt naar het Pantheon, terwijl ik mij nog steeds verbaas over het feit dat wij hier nu weer samen staan. In Rome, de stad van bijzondere ontmoetingen, voor wie er voor openstaat.
Ruim twee jaar eerder stonden Ali en ik hier ook, precies op deze plek. We hadden elkaar toen een half uur daarvoor ontmoet in Teatro Valle, een 18e eeuws theater op 5 minuten lopen hiervandaan. Ik was op reis door Europa en deed onderzoek voor mijn boek Europa in het Rood. Ali bleek in Rome te zijn om zijn eerste echte documentaire te maken. Een documentaire over hoe mensen uit verschillende culturen zich laten inspireren door hun dromen. We raakten aan de praat en in de dagen daarna zouden we samen, gewapend met mijn blocknote en zijn camera veel bijzondere plekken in Rome bezoeken. Of mijn boek en zijn documentaire er zouden komen, wisten we toen nog geen van beiden. Het waren spannende tijden voor ons. Ik had mijn baan opgezegd om te gaan reizen en daarna mijn eerste boek te schrijven, maar ik had nog geen idee of ik een uitgever zou vinden die het zou willen uitgeven. Ali had al zijn spaargeld aangesproken om zijn reis te kunnen maken, maar zocht nog financiers om de daadwerkelijke documentaire te kunnen maken. De kans dat we beiden succes zouden hebben was klein, maar we gingen ervoor.
Nu, twee jaar later, zien we elkaar weer. Toen ik Ali een tijdje geleden mailde dat ik (inmiddels voor mijn vierde boek) weer door Europa zou gaan reizen, mailde hij enthousiast terug dat hij ook weer deze kant op zou komen. ,,Let’s meet in Rome again.” Hij zou niet alleen zijn. Intussen had hij de beschikking over een filmcrew van negen man sterk. Ali wendt zijn blik af van het Pantheon, grijpt in zijn tas en haalt er een paar dvd’s met zijn documentaires uit, om plaats te maken voor de exemplaren van mijn boeken die ik voor hem heb meegenomen. ,,Life can be very inspiring”, zegt hij lachend. „The only thing you have to do is to follow your dreams and to realise them.”

Wilt u Rome ook bezoeken?

Bekijk hieronder ons aanbod:

Filter op

Verwijder alle zoekopties
Land
Zoek op vertrekmaand
Zoek op specifieke datum
Soort vakantie
Regio
Plaats
Meer tonen
Verbergen
Vervoer
Budget
163 reizen gevonden
12345
>>>
12345
>>>